ما آدم ها مثل هندوها راه میرویم.با یک سبد در جلو و یک سبد در پشت.در سبد جلو صفات نیکمان را می گذاریم و در سبد پشتی عیب هایمان را نگه می داریم.به همین دلیل در روزهای زندگی چشمهایمان را به صفات نیکمان می دوزیم و در همین زمان بی رحمانه پشت سر همسفران مان که پیش روی ما حرکت می کنند تمام عیوب شان را می بینیم.این گونه است که در باره خود بهتر از دیگران داوری می کنیم بی آنکه بدانیم کسی پشت سر ما راه می رود درباره ما به همین شیوه می اندیشد.